قا قا لی لی

ghaghalili — Sat, 03 Oct 2009 08:50:18 GMT

گربه اسیر پنجره است، پنجره اسیر حصار و دل‌ رهگذران هر روز کوچه اسیر حسرت نگاه گربه که لای شکاف هر دیوار چنبره زده.

گربه! دلم می‌خواهد باور کنم که روز عبورت از هر چه پنجره و حصار و دیوار و بند نزدیک است. در نگاهت آگاهی‌ میبینم.

ghaghalili — Thu, 01 Oct 2009 07:42:49 GMT

ای خدا! اینهمه ستم کرده ای، دست پس بکش و این عشق را بگذار که بماند.

ghaghalili — Sun, 13 Sep 2009 10:20:03 GMT

تو اگر با همین شکوه همیشه حاضر باشی‌، من هرگز طعم رسیدن را نخواهم چشید. باید پیدایت کنم، روبرویت بنشینم، در چشمانت خیره شوم و با نگاهم تحقیرت کنم... آنوقت نفسی از سر آسودگی می‌کشم و از فهرست کارهای در دست انجامم، یکی‌ را خط میزنم.

پانوشت: سرطان را هم میشود مثل هندوانه گاز زد و بلعید

ghaghalili — Sun, 16 Aug 2009 13:16:18 GMT

از همان کافه، وقتی‌ توی چایم خامه و دارچین ریختم و تند تند با تو از خاطرات کافه‌های تهران حرف زدم، بی‌ اینکه مطمئن باشم، گوشه ای‌ از ذهنم طناب پلاستیکی آبی‌ رنگ، از نرده‌های مشرف به واترفرانت، بالای سطح صاف و تیره اقیانوس تاب میخورد. برای همین خواستم که نرده ها را دیده باشی، خواستم بنشینی‌ روبروی نرده‌ها و نگاه کنی‌.

طناب آبی‌ پلاستیکی برای من یعنی‌ فشار تیز و برنده، آبی خشک و سرد، سرخ خیس و داغ، بنفش نمدار و کدر.

حالا میلرزم. باورم نمی‌شد که اینهمه زاویه داشته باشم. شاید از روزی که با اطمینان امضا کردم که دلیلی‌ ندارم که به دست‌های زندگی‌ نچسبیده باشم، یا لحظه ای‌ که محکم به مشاور گفتم که "به هیچ عنوان" قصد خودکشی‌ ندارم، طناب آبی ته ذهنم شروع به نوسان کرد. گاهی میشد که خوش خیال تر باشم و خیال کنم که همهٔ کسانی‌ که به وسوسهٔ طناب آبی من باختند، شاید اگر بهانه ای داشتند برای فقط لحظه ای درنگ، بازمی گشتند و به دستهای زندگی‌ میچسبیدند. انتهای ذهنم از این خیال پر است که همیشه می‌توان به زندگی‌ خندید. حالا ولی‌ فکر می‌کنم که رسیدن به لحظهٔ "نیاز به درنگ" یعنی‌ هر چه قدر درنگ کنی‌ و صورتت را برگردانی‌ که تاب خوردن طناب آبی را ندیده باشی‌، همان دیدن یک بار و همان درنگ یعنی‌ که تو بازخواهی گشت و با طناب ابی ات بر فراز اقیانوس تاب خواهی‌ خورد.

به روبرویت که زل زده بودی و چشمانت همه چیز را میدیدند به جز طناب آبی من، تنها دلیلی‌ که درنگ کردم و صورتم را گرداندم که تسلیم وسوسهٔ آبی طناب نشوم، این بود که تو راه بازگشت به خانه را نمیدانستی. تمام وجودم میلرزد از وسعت این معنی‌ که بهانه ای اینچنین کوچک میتواند معنی‌ لحظهٔ ساده ای‌ که ما بودیم و اقیانوس بود و خورشیدی که غروب میکرد و طناب تبدار آبی آویخته به نرده‌ها را در هم بتاباند.

ghaghalili — Sat, 01 Aug 2009 11:54:38 GMT

چه مردانه ایستاده ای‌ مرد!

ghaghalili — Sat, 18 Jul 2009 21:39:02 GMT

هری پاتر و شاهزاده دو رگه را دیدید؟ صحنه آخر که صدها نفر با چوبدستی افروخته مثل شمع روشن، در سکوت دستهایشان را رو به آسمان بلند کردند و علامت شوم محو شد شما را به یاد چیزی نیانداخت؟

ghaghalili — Fri, 17 Jul 2009 12:32:28 GMT

چه کودک بودم و زندگی چه سطح وسيعی داشت. کاش ندويده بودم.

ghaghalili — Wed, 15 Jul 2009 06:46:22 GMT

چند بار دیگر شده و خواهد شد که دنیا اینهمه جای بدی باشد؟ که دریاچه ها و باتلاقها خشک بشوند و پرنده ها بگریزند و لاکپشت ها بسوزند و کوهها تحقیر شوند و سینه یوز ایرانی به گلوله بدرد و برادر به خاک بیفتد.

وقتش رسیده که قلبت را رو به ما بگشایی.

ghaghalili — Wed, 15 Jul 2009 06:16:18 GMT

آخرین پناه تو اگر های های گریه هایت باشد، آخرین سهم من قهقهه خنده میشود. چه دنیای حقیری است این که نهایت هایش اینهمه محدودند. چه بی پناهیم.

ghaghalili — Sat, 27 Jun 2009 11:20:22 GMT

بی انصافيست که اعتراف نکنم که اين "نفهميدن" گاهی هم حسن توست. که ميتوانم بی هيچ توضيحی کنار تو غمگين باشم و بی حوصله و کم حرف.